Fotograaf

Stijn Rompa

Tekst: Ruth de Vos

Hoe vertaal je het driedimensionale gegeven van een ruimte naar een tweedimensionale foto? Dit is het onderwerp van het werk van fotograaf Stijn Rompa. Zijn foto’s zijn geënsceneerd maar Stijn laat bewust altijd ergens zien hoe ze zijn opgebouwd, alsof hij wil zeggen: ‘Kijk maar goed, het is niet wat je ziet’.

De fotostudio in zijn atelier is het uitgangspunt voor iedere foto. Het werk van Stijn laat een grote gevoeligheid zien in de behandeling van de onderwerpen. Hij kan maanden werken aan een opstelling om tot de perfecte foto te komen. De uiteindelijke werken zijn subtiel van kleur en vragen een bijzondere aandachtigheid van de toeschouwer. Pas als je er langere tijd naar kijkt zie je wat er nu eigenlijk gebeurd.

Voor Stijn zijn de foto’s heel persoonlijk en dat zie je terug in de zorgzaamheid waarop hij met zijn onderwerpen omgaat. Hij heeft een voorkeur voor objecten met een kleurschakering tussen wit en beige, niet toevallig met regelmaat objecten afkomstig uit de zorg, die hij plaatst in ruimtes in dezelfde kleurtinten. Hij is minutieus bezig met details en laat niets aan het toeval over. De objecten worden benaderd alsof er een portret gefotografeerd gaat worden. Maar tegelijkertijd gaat zijn werk over de fotografie zelf; het in scène zetten, het manipuleren van ruimte, de beperkingen van de fotografie en dat tegelijkertijd ook weer zichtbaar maken. Zoals in het werk ‘Strijkplank’. In deze foto maakt Stijn gebruik van een spiegel, die als je goed kijkt laat zien hoe de strijkplank rechtovereind kan blijven staan. Maar de spiegel fungeert tegelijkertijd als een tweedimensionale weergave van het object.   

In zijn laatste werken verschuift de aandacht steeds meer naar de vraag wat een ruimte is en kan zijn. Voor het werk ‘Roze ruimte’ spande Stijn een roze matrasovertrek in een in dezelfde kleur geverfde studio en merkte dat hij meer interesse had in het fotograferen van de lege ruimte dan het overtrek zelf.

Een fotograaf gebruikt de studio gewoonlijk als een manier om objecten of personen te kunnen fotograferen zonder dat de ruimte eromheen om aandacht vraagt. Maar Stijn doet precies het omgekeerde, het object wordt steeds minder belangrijk en hij onderzoekt op de mogelijkheden om alle aandacht naar die lege ruimte te laten gaan. De voorwerpen verdwijnen naar de achtergrond of worden een aanleiding om met een idee aan de slag te gaan.